ฟาร์มเกษตรดำเนินกิจการตั้งแต่ พ.ศ. 2551 (2008) ตั้งกระทู้
ขนาดตัวอักษร

บทที่ 14 · ช่วงที่ 4 แก้ปัญหาในแปลง

โรคมะพร้าวน้ำหอม: ยอดเน่าและผลร่วง รากเน่า โคนต้นผุ ใบจุด อาการและการจัดการ

อาการโรคยอดเน่าและผลร่วงจากเชื้อไฟทอปธอรา โรครากเน่าจากเห็ดหิ้ง โรคลำต้นมีน้ำเลี้ยงไหล ใบจุดสีเทา ใบจุดในต้นกล้า และการป้องกันกำจัด

ทำเมื่อไหร่: หน้าฝนและหลังฝนชุก ปรับปรุงล่าสุด · ตรวจแหล่งอ้างอิง · ดูแหล่งอ้างอิง

สรุปสั้น

  • โรคยอดเน่าและผลร่วง จากเชื้อไฟทอปธอรา ระบาดหลังฝนตกหนักติดต่อกัน 2–7 วัน ผลร่วงได้ตั้งแต่อายุ 2–8 เดือน [1]
  • โรครากเน่า จากเห็ดหิ้ง ทำให้ใบแก่ห้อยพับนานหลายเดือน ต้องขุดคูล้อมกันลามไปต้นข้างเคียง [1]
  • เก็บส่วนที่เป็นโรคไปทำลายนอกแปลงก่อนเสมอ แล้วจึงใช้สารตามคำแนะนำ [1]

โรคยอดเน่าและผลร่วง

เชื้อสาเหตุ Phytophthora palmivora [1]

อาการ ผลมะพร้าวร่วงได้ตั้งแต่อายุ 2–8 เดือน โรคมักระบาดหลังฝนตกหนักติดต่อกัน 2–7 วัน แล้วผลจะเริ่มร่วง บริเวณขั้วผลเกิดแผลสีน้ำตาล แห้ง ลุกลามไปบนผล ผลที่อายุน้อยกว่า 5 เดือนยังไม่สร้างเนื้อ เชื้อทำลายตั้งแต่เปลือกจนกะลาที่ยังอ่อนเป็นแผลสีน้ำตาลจากขั้วลงมา เมื่อความชื้นสูงเห็นเส้นใยฟูขึ้นที่แผล ผลที่อายุมากกะลาแข็ง เชื้อเข้าทางตาไปทำลายเนื้อจนเน่า ผลเหล่านี้นำไปเพาะจะไม่งอก ในต้นที่เป็นรุนแรง เชื้อเข้าทำลายยอดอ่อน เกิดอาการยอดเน่าและตาเน่า และยืนต้นตายในที่สุด [1]

การแพร่ระบาด เชื้อราแพร่ไปกับน้ำจากการให้น้ำหรือน้ำฝน [1]

  1. ทำลายต้นและผลที่แสดงอาการของโรค [1]
  2. ทำความสะอาดบริเวณคอมะพร้าว [1]
  3. เมื่อพบอาการในระยะแรก เก็บส่วนที่แสดงอาการออกให้หมด แล้วพ่นฟอสอีทิล-อะลูมิเนียม 80% WP อัตรา 40 กรัม หรือเมทาแลกซิล 25% WP อัตรา 20–40 กรัม ต่อน้ำ 20 ลิตร [1] ถ้าความเข้มข้นต่างจากนี้ใช้อัตราตามฉลาก
  4. สวนที่ให้น้ำด้วยสปริงเกลอร์ ระวังไม่ให้น้ำพ่นโดนยอดและทะลายในช่วงที่โรคระบาด เพราะเชื้อไปกับน้ำ

โรครากเน่า

เชื้อสาเหตุ เห็ดหิ้ง Ganoderma lucidum [1]

อาการ ใบแก่ห้อยพับลงขนานกับลำต้นและเหี่ยว ห้อยอยู่หลายเดือนกว่าจะหลุดร่วง ใบอ่อนยังเขียวอยู่ระยะหนึ่ง มะพร้าวไม่ติดช่อดอก ไม่มีลูก คอมะพร้าวเล็กลง ใบที่ออกใหม่สีเหลืองและสั้นกว่าปกติ บริเวณโคนต้นสูงจากดินราว 1–2 ฟุตมีของเหลวสีน้ำตาลแดงไหลออกมา เปลือกเสีย ในสภาพที่ชื้นจะพบดอกเห็ดสีน้ำตาลแดงเกาะติดที่โคนต้น เมื่อขุดดูรากพบรากเน่าเป็นสีน้ำตาล [1]

การแพร่ระบาด รากสัมผัสกับเชื้อที่อยู่บนเศษซากพืชที่เป็นโรค [1]

  1. เผาทำลายต้นที่เป็นโรค และพยายามทำลายซากในดินให้หมด [1]
  2. ป้องกันไม่ให้ราขยายไปต้นข้างเคียง โดยขุดคูรอบต้นที่เป็นโรค กว้าง 0.5 เมตร ลึก 1 เมตร ห่างต้นราว 2 เมตร ใส่ผงกำมะถัน 500 กรัม และปูนขาว 1 กก. [1]

โรคลำต้นมีน้ำเลี้ยงไหล (โคนต้นผุ)

เชื้อสาเหตุ Thielaviopsis paradoxa [1]

อาการ มีเมือกสีน้ำตาลแดงคล้ายสนิมไหลออกจากรอยแตกบนลำต้น มักอยู่ที่ความสูงราว 3–6 ฟุตจากผิวดิน บางครั้งพบที่ความสูง 20–25 ฟุต ต่อมาเหลวนี้กลายเป็นสีดำ เนื้อเยื่อใต้รอยแตกเน่าแล้วแห้งตาย ถ้าปล่อยไว้แผลขยายใหญ่ ลำต้นเป็นโพรง ยอดมะพร้าวหดเล็กลง ผลผลิตลด และต้นตายได้ [1]

  1. ถากส่วนที่เป็นโรคออกให้หมด ทารอยแผลด้วยบอร์โดซ์ น้ำมันสน หรือไทอะเบนดาโซล 40% WP อัตรา 20 กรัมต่อน้ำ 1 ลิตร หรือออกซาดิซิล+แมนโคเซบ 10+56% WP อัตรา 40 กรัมต่อน้ำ 1 ลิตร ผสมสารจับใบ 2 มล. ทารอยถาก [1]
  2. เก็บเศษที่ถากออกไปเผานอกแปลง [1]
  3. ระมัดระวังอย่าให้เกิดแผลบริเวณลำต้น และเพิ่มปุ๋ยคอกและปุ๋ยโพแทสเซียม [1]

โรคใบจุดสีเทา

เชื้อสาเหตุ Pestalotia palmarum [1] เกิดจุดแผลเล็ก ๆ บนใบย่อยของใบแก่ แผลขยายเป็นรูปกลมหรือค่อนข้างรี สีน้ำตาล ตรงกลางสีเทา ขอบสีน้ำตาลเข้ม ระบาดรุนแรงใบย่อยแห้งเป็นสีน้ำตาลแดง มองไกลเห็นทางใบด้านล่างแห้งคล้ายถูกไฟไหม้ เชื้อกระจายไปกับลมและฝน [1]

  • ตัดและเผาทำลายทางใบที่เป็นโรค [1]
  • เพิ่มปุ๋ยโพแทสเซียม [1] (บท ปุ๋ยมะพร้าวน้ำหอม)
  • ระบาดมากพ่นสารป้องกันกำจัดโรคพืช ตามคำแนะนำของเจ้าหน้าที่และฉลาก [1]

โรคใบจุดในต้นกล้า

เชื้อสาเหตุ Helminthosporium sp. [1] เริ่มจากจุดแผลสีเหลืองเท่าหัวเข็มหมุด แล้วเป็นแผลสีน้ำตาลแดงบุ๋มลงเล็กน้อย มีวงสีเหลืองล้อม แผลรูปไข่ขนาดราว 0.3–0.8 × 0.9–2.2 ซม. อาการรุนแรงจุดแผลรวมกัน ใบแห้ง ต้นกล้าชะงักการเจริญและตาย เชื้อแพร่ไปกับลม น้ำฝน หรือน้ำจากการให้น้ำ ระบาดรุนแรงขึ้นถ้ามีไรแดงระบาดก่อนในหน้าแล้ง [1]

  • เผาทำลายใบที่เป็นโรค [1]
  • พ่นไทแรม 80% อัตรา 50 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร ผสมสารจับใบทุกครั้ง ระบาดมากพ่นทุกสัปดาห์ติดต่อกันจนโรคลดลง โดยดูจากใบที่เกิดใหม่ [1]

แหล่งอ้างอิง

  1. สถาบันวิจัยพืชสวน กรมวิชาการเกษตร (2562). การจัดการความรู้ (KM) เทคโนโลยีการผลิตมะพร้าวน้ำหอม. doa.go.th ↗